Do what I tell ya - Infectious Grooves (22-06-2014)

Een aantal weken geleden draaiden we in de show een antwoordplaatje. Maar die plaatjes waren nog al op leeftijd. Ik dacht bij mezelf dat er nog wel zoiets moest zijn uit recentere tijd. Ik vond iets van 20 jaar geleden. Geheel bij toeval moet ik zeggen staan ze nog niet eens zo ver van elkaar in m'n collectie.

 

In 1992 knalde Rege Against The Machine de hitparades in met het nummer "Killing in the Name". Het nummer is een van de eerdere succesvolle combinaties van rap/hip-hop en rock/metal. Het plaatste de band Rage against the machine meteen in de lijst van meest populaire bands. De sterke politieke boodschap in de song, die gaat over het racisme in het amerikaanse overheidsapparaat, hielp bij het groeien van de bands populariteit.

 

Maar datzelfde politieke engagement stuite ook veel mensen tegen de borst. Mike Muir, de frontman van Suicidal Tendencies, ook iemand met een uitgesproken mening vond dat er op z'n minst wel een aantal aanmerkingen op de Killing in the name of nodig waren. Niet dat hij het niet eens was met het anti-racisme verhaal, Suicidal Tendencies is inmiddels een raciaal gemengde band, maar het succes vond hij dubieus. Volgens Mike waren het loze kreten. Hij vond het belachelijk dat een band die zo tekeer ging tegen corporate america, getekend had bij Sony bijvoorveeld.

Toen Mike aan 't schrijven was voor zijn funky-metal side-project Infectious Grooves, ontstond ook  het antwoordliedje waar we dit verhaal mee begonnen zijn. En in navolging van de Rage Against The Machine kreet "Fuck you, I won't do what you tell me" werd dat natuurlijk "Do What I Tell Ya".

 

Klein muziekfeitje. In zowel Suicidal Tendencies als Infectious Grooves zat een bassist, die een mega funky, maar toch knallende stijl had ontwikkeld. Deze man kreeg een miljoen van z'n huidige bandmaten als blijk van vertrouwen. Zijn naam was Robert Trujillo